Showing posts with label traballo. Show all posts
Showing posts with label traballo. Show all posts

Tuesday, October 6, 2015

No le cortes el café

Sí, retomo este blog de orientación laboral para contaros, siguiendo la línea que llevábamos hasta ahora, el cuándo.
Antes que nada, tengo que disculparme con vosotros/as, porque estuve muy liada los últimos meses con muchos y muy variados temas que me tuvieron más tiempo fuera que dentro de casa. Por todos ellos, tuve que abandonar algunas actividades que venía realizando, entre ellas, este blog.
Continuamos, pues:
Todas y todos sabemos que presentarse por la mañana temprano en una empresa para pedir trabajo ayuda a nuestra imagen: Da la impresión a quien nos recibe de que somos personas madrugadoras, activas. Pero ojo! No se os ocurra ir a las ocho de la mañana, que aún estarán “aterrizando” en la oficina, leyendo el periódico, consultando su email particular y el de la empresa... ¿O es que vosotros no hacíais esas cosas al llegar? Está bien, no todos/as lo hacíamos, pero para evitar situaciones incómodas o miradas desganadas de fastidio por la interrupción, tomemos de referencia a la Administración. En los ayuntamientos, Hacienda, el juzgado, etc., los/as trabajadoras entran a las ocho de la mañana, pero el horario de atención al público comienza a las nueve. Esto es completamente aplicable a la hora de salida. Nunca os presentéis después de la una y media, a menos que tengáis una buena excusa para hacerlo. La gente empieza a pensar en marcharse y, aunque aún les falte una hora y pico de jornada, os atenderán como si faltasen cinco minutos para marchar.
Aunque lo veáis un poco extraño, son cuestiones psicológicas que, si pensáis en qué hacíais y cómo os sentíais cuando teníais trabajo, veréis que lo que os digo es completamente lógico. Es como cuando aún estás en el instituto o en la universidad (esto va para quienes buscáis vuestro primer empleo). ¿Verdad que la última hora se os hace eterna? Pues tenedlo en cuenta: A casi todas las personas les pasa lo mismo.
Por último, queda un detalle que yo también tendría en cuenta: La pausa del café. No os pido que os pongáis el turbante y un montón de cadenitas y pulseras, y saquéis la bola de cristal para adivinar a qué hora salen a tomar café, pero sí que podéis enteraros de qué horario tienen y a partir de ahí calcular la hora a la que previsiblemente vayan a hacer su descanso. Sobre esto deciros que las horas críticas son de diez y media a doce, según la empresa y según la persona, claro está. Por eso yo procuraría evitar esas horas de media mañana, intentando que las visitas a empresas me cuadrasen entre las nueve y las diez, o entre las doce y la una, si es que prefiero ir hacia última hora.

Ahí os queda el consejo. ¡¡¡Mucha suerte y mucho ánimo en vuestra búsqueda!!!

Sunday, February 8, 2015

Buscando traballo: Que, que, que?

“Si no sabes a dónde quieres ir, ¿qué más da el camino que elijas?”


El título no es un reflejo escrito de un tartamudeo inconsciente. Es una correspondencia con una pregunta enfocada desde diferentes ángulos.
¿Qué trabajo quiero? Asegurémonos de tener clara –clarísima- la respuesta a esta pregunta, por favor. Nada de lo que sigue tiene sentido si no sabemos a dónde vamos.
A esta pregunta, que espero cada uno/a tenga respondida en su interior con mucha claridad, le siguen los tres "qué" en uno:
  1. 1.      ¿Qué tengo que hacer?
  2. 2.      ¿Qué tengo hecho?
  3. 3.      ¿Qué estoy haciendo?

El orden de las preguntas, en este caso, no altera demasiado la posible organización de las respuestas, aunque me parece importante que primero veamos qué tenemos que hacer.
1. Lo que tengo que hacer: Esta pregunta puede tener dos interpretaciones y por eso es la primera que vamos a contestar. Qué tengo que hacer para acceder al puesto de trabajo que quiero, el que llevo proyectando conseguir desde hace (...) (rellenar con el tiempo que corresponda), el que voy a conseguir si lo planifico y desarrollo con inteligencia el plan.
Pregunta complicada, ¿verdad? Vamos a ver, ¿qué trabajo buscamos? ¿Qué sabe hacer la mayoría de la gente que tiene ese trabajo? ¿Qué saben hacer las personas mejor consideradas en ese trabajo? Es importante, aprovechando las redes sociales y la cantidad de información que circula por internet y otros medios, buscar a los/las mejores profesionales en nuestra área, no para repetir patrones y modelos, sino para tener varias referencias de cómo queremos trabajar o como no. Buscar, digamos, inspiración en otras personas que tengan más camino recorrido (o menos, pero con más éxito). A veces interesa también buscar gente que está como nosotros/as, porque nos da opción a conocer la competencia o colaborar con iguales en pos de un fin semejante.
Ahora que tenemos la lista de cosas que -aunque no salen en la descripción del puesto- las empresas valoran como complementarias, y a veces inherentes, a nuestra profesión, vamos a buscar otro qué: ¿Qué creemos nosotros/as que deberíamos ofrecer como profesionales y que en general no se está ofreciendo?
Vamos más allá con este "qué": ¿Qué características poseo, qué recursos domino que puedan marcar la diferencia respecto al resto de profesionales de mi campo?
Paraos a pensar. Es una pregunta cuya respuesta precisa de mucha reflexión. Quizás tienes un hobby que puede servir para mejorar la calidad de tu trabajo y nunca se te había ocurrido... Lo que sea que creas que sirve, servirá. Nadie como tú para saber cómo hacer mejor tu trabajo.
2. Lo que tengo hecho: De toda esa lista de características que consideramos necesarias para desempeñar bien nuestras funciones, ¿cuáles ya tenemos? Para responder a esta pregunta, lo más fácil es pensar primero en nuestros objetivos. Queremos ser la mejor opción para una o varias empresas. Hasta ahora, ¿qué podemos ofrecerles? Eso es lo que tenemos recorrido, lo que ya está hecho. No porque estén logradas hay que descuidar esas características (sean actitudinales o de formación). Siempre podemos mejorar; por eso tener en cuenta el qué sabemos hacer es tan importante.
3. Lo que estoy haciendo: ¿Cuáles estamos consiguiendo o mejorando ahora mismo? Es muy importante tener en cuenta eso que estamos trabajando en este momento. A veces hay cosas que pensamos que no sirven para nuestro objetivo y sí que valen; otras veces, no nos damos cuenta de que estamos mejorando una habilidad determinada, porque no la relacionamos con nuestro objetivo. Por ejemplo, yo estoy en la escuela de idiomas con el inglés a vueltas. No me apunté en inglés por trabajo, pero ahí estoy, y cada año tengo que cambiar el nivel demostrable en mi CV. Quizás últimamente usáis mucho las redes sociales y vuestro nivel ha subido (o está subiendo) y no se os había ocurrido...

Y bien, ahora que tenemos los “qué”, podemos tener la seguridad de que nuestra búsqueda sigue el camino correcto.

Mucha suerte en la aventura!!! (y más planificación que suerte)

Thursday, January 29, 2015

Buscando traballo: Curtar as veas

No, no me voy a cortar las venas. Ni de coña. Pero sí os digo que a veces se me pasa por la cabeza colgarme de un bonsai o cortarme las venas con un cuchillo sin afilar.
Seguro que en mayor o menor medida os ha pasado algo parecido. Por ejemplo, cuando os dicen "ya te llamaremos" (con o sin tuteo) o cuando lleváis 20 CVs entregados en empresas para puestos que se ajustan a vuestro perfil pero no contestan. Suele pasar y todas las personas que buscamos trabajo lo sabemos, a veces apetece desaparecer para olvidar los problemas de turno. Otras veces nos da más por querer romper cosas... No lo hagáis. Yo nunca lo hice, pero sé de quién sí, y no funciona; como mucho podéis acabar con yeso en la mano por romper los tendones contra un cristal, o con el dedo gordo del pie negro cual carbón.
¿Cómo se combate la frustración que produce el no encontrar trabajo? Ni idea. trucos hay mil, eso seguro. Es más, seguro que desde el "cuenta hasta (poned aquí la unidad seguida de tantos ceros como veáis necesarios)" en adelante, habrá tantas recetas como personas que leen este blog.
Vale, he dicho que no conozco el remedio para combatir la "megafrustración", sí. Pero es que yo no dejo que llegue ese punto.
Primero de todo: ¿Os habéis leído al menos este post? Es un buen comienzo.
Segundo: ¿Cuántas empresas visitáis cada día? ¿A cuántos anuncios de los que encontrais en la red respondéis vía email? ¿A cuántas ofertas del periódico llamáis? Pensadlo. Si son más de 10 de cada, una de dos: o tenéis cuatro títulos y siete habilidades laborales con experiencia demostrable, o estáis haciendo algo mal.
Creo que por muy bien que busquemos y por muchas alertas de trabajo que nos lleguen vía email, es imposible que 30 de ellas se ajusten a nuestro perfil cada día.
Si creéis que cuantas más ofertas respondáis os va a abrir más caminos, ya os digo yo que no. Eso sí, os va a abrir una puerta seguro: La de la desesperación.
Otro punto: Perderemos tiempo y esfuerzo si no preparamos las entrevistas. Una entrevista es una presentación que debería llevarnos a conseguir el puesto ofertado. Si hemos conseguido llegar a la entrevista, hay que tratar de tener todas las variables controlables bajo control (valga la redundancia).
Por ejemplo: Si el puesto es para un/a educador/a social (mi título universitario dice que yo soy eso), yo llegaré a la entrevista sabiendo en que rama trabaja esa empresa. La educación social abarca muchas áreas. Como mi experiencia se centra principalmente en:
a) Orientación laboral/tiempo libre y ocio,
b) Personas con conductas adictivas
c) Gestión del voluntariado
imaginaré que no me van a llamar para trabajar con adolescentes, personas con discapacidad o niñ*s, por ejemplo. PERO es posible que me llamen para un programa de orientación laboral en un centro de acogida para chicos y chicas de entre 15 y 18 años, por ejemplo, en el que quieren que los/as chavales/as cuando salgan de allí tengan una idea clara de cómo buscar trabajo, qué trabajo se ajusta mejor a su perfil, cómo está el mercado laboral, etc., o puede ser que quieran que programe actividades de ocio para mayores de 65 años, por eso es importantísimo que mire: A qué población se dirige el trabajo de esa empresa; cuántos programas está llevando a cabo y cuáles son los próximos programas que quieren implementar; qué puestos de trabajo quieren cubrir (o crear, a veces eres la primera persona en un programa o proyecto nuevo).
Espero que hayáis entendido lo que pretendo decir con este ejemplo. JAMÁS voy a una empresa sin saber qué esperan de mí. Aunque también llevo una lista (mentalmente, no voy con la chuleta en la mano) de qué puedo ofrecer a esa empresa para que mejore la calidad del servicio que dan. Eso me da juego para "venderme", les da a entender que tengo iniciativa y puede abrir nuevos campos de trabajo que aún no habían valorado pero que son interesantes. Además de que ven que he hecho los deberes y conozco la empresa, que es mucho más importante.
Y por último: Quizás esto tendría que haberlo puesto en el punto uno, pero lo pongo ahora, así os dejo pensando en ello, que es algo muy importante: Hay qeu conocerse bien a uno/a mismo/a para "vender" mejor nuestros servicios, nuestra imagen y nuestro trabajo.
Haced una lista: ¿Cómo sois? ¿Qué puntos fuertes tenéis? ¿Qué deberíais mejorar? (importante este punto, para cuando nos pregunten algún defecto podamos decir dos o tres, pero explicando cómo vamos o estamos mejorándolo. Que vean que somos conscientes de nuestros fallos, pero que somos capaces de evolucionar). ¿Y bien? ¿Cuáles son vuestras fortalezas y debilidades? Venga, ¡¡haced una matriz DAFO!!!!!!

Tuesday, July 15, 2014

Buscando traballo 3: Estudos e reivindicacións

Como tiña moito tempo libre, decidín facer dúas cousas: Matriculeime na Escola Oficial de Idiomas (porque falo inglés pero non teño título que o demostre) e xa vos dixera que teño o vicio de escribir, polo que me presentei (e sigo facéndoo) a todo concurso canto podía. Pero iso non era dabondo. Algo máis podía facer, non si? E ben, eu son educadora social e orientadora laboral (si, orientadora laboral sen emprego, xa sei que é irónico). A educación social é unha profesión na que abonda o intrusismo. Traballadores/as sociais, persoas sen titulación, de maxisterio, pedagoxía, (mesmo enxeñaría!) métense a facer o noso traballo, devalando aínda máis o noso labor. E algo tiñamos que facer. Poño “tiñamos”, así en plural, porque para isto non podía poñerme ou soa, pois non serviría de moito unha so voz. Así que nos xuntamos un bo grupo de titulados/as en educación social e gora somos máis de trescentas persoas loitando por visibilizar a nosa tarefa en empresas, ONGs e todo tipo de entidades que deberían de contratar educadores/as sociais, pero que collen a calquera e mesmo collen voluntariado para o noso posto. Eu iríalles de voluntaria para facerlle os planos da casa e os esquemas de fontanaría, calefacción e auga quente sanitaria. Sería unha ruína, seino. Pero tamén é unha ruína usar voluntariado para tratar con adolescentes en risco de rematar mal ou persoas con problemas de adiccións que por non teren un/ha profesional de verdade recen. E para o caso, todos estes casos son o mesmo que facer mal os planos e os esquemas dunha casa: Todos van abaixo se non teñen un/ha profesional que planifique ben os pasos a seguir.
E por iso empezamos a campaña de visibilización e loita contra o intrusismo. Pensamos que se as entidades comprendesen ben que facemos e que valor ten o noso labor, deixarán en moitos casos de contratar persoal alleo á nosa carreira.
Por outra banda, xa que os colexios non fan moito pola causa e mesmo habilitan a persoas que pudendo estudar Educación Social preferiron traballar sen título, botándolle moito papo e facendo anos de experiencia para que agora as habiliten non para o seu posto, senón para calquera ámbito da educación social, o que nos parece moi inxusto, nós optamos por tratar de mobilizarnos pola nosa conta.

Así que xa vedes, aproveitando o tempo que non temos cando traballamos por un salario (porque traballar, o que é traballar, traballo máis agora, se cadra).
E como eu son de meterme ata o fondo, xa que estaba, púxenme a investigar dentro dun campo que me leva ocupando tempo desde hai case oito anos: Condutas adictivas e xestión do tempo (pero isto cóntovolo doutra vale?)