Showing posts with label infarto. Show all posts
Showing posts with label infarto. Show all posts

Thursday, January 29, 2015

Buscando traballo: Curtar as veas

No, no me voy a cortar las venas. Ni de coña. Pero sí os digo que a veces se me pasa por la cabeza colgarme de un bonsai o cortarme las venas con un cuchillo sin afilar.
Seguro que en mayor o menor medida os ha pasado algo parecido. Por ejemplo, cuando os dicen "ya te llamaremos" (con o sin tuteo) o cuando lleváis 20 CVs entregados en empresas para puestos que se ajustan a vuestro perfil pero no contestan. Suele pasar y todas las personas que buscamos trabajo lo sabemos, a veces apetece desaparecer para olvidar los problemas de turno. Otras veces nos da más por querer romper cosas... No lo hagáis. Yo nunca lo hice, pero sé de quién sí, y no funciona; como mucho podéis acabar con yeso en la mano por romper los tendones contra un cristal, o con el dedo gordo del pie negro cual carbón.
¿Cómo se combate la frustración que produce el no encontrar trabajo? Ni idea. trucos hay mil, eso seguro. Es más, seguro que desde el "cuenta hasta (poned aquí la unidad seguida de tantos ceros como veáis necesarios)" en adelante, habrá tantas recetas como personas que leen este blog.
Vale, he dicho que no conozco el remedio para combatir la "megafrustración", sí. Pero es que yo no dejo que llegue ese punto.
Primero de todo: ¿Os habéis leído al menos este post? Es un buen comienzo.
Segundo: ¿Cuántas empresas visitáis cada día? ¿A cuántos anuncios de los que encontrais en la red respondéis vía email? ¿A cuántas ofertas del periódico llamáis? Pensadlo. Si son más de 10 de cada, una de dos: o tenéis cuatro títulos y siete habilidades laborales con experiencia demostrable, o estáis haciendo algo mal.
Creo que por muy bien que busquemos y por muchas alertas de trabajo que nos lleguen vía email, es imposible que 30 de ellas se ajusten a nuestro perfil cada día.
Si creéis que cuantas más ofertas respondáis os va a abrir más caminos, ya os digo yo que no. Eso sí, os va a abrir una puerta seguro: La de la desesperación.
Otro punto: Perderemos tiempo y esfuerzo si no preparamos las entrevistas. Una entrevista es una presentación que debería llevarnos a conseguir el puesto ofertado. Si hemos conseguido llegar a la entrevista, hay que tratar de tener todas las variables controlables bajo control (valga la redundancia).
Por ejemplo: Si el puesto es para un/a educador/a social (mi título universitario dice que yo soy eso), yo llegaré a la entrevista sabiendo en que rama trabaja esa empresa. La educación social abarca muchas áreas. Como mi experiencia se centra principalmente en:
a) Orientación laboral/tiempo libre y ocio,
b) Personas con conductas adictivas
c) Gestión del voluntariado
imaginaré que no me van a llamar para trabajar con adolescentes, personas con discapacidad o niñ*s, por ejemplo. PERO es posible que me llamen para un programa de orientación laboral en un centro de acogida para chicos y chicas de entre 15 y 18 años, por ejemplo, en el que quieren que los/as chavales/as cuando salgan de allí tengan una idea clara de cómo buscar trabajo, qué trabajo se ajusta mejor a su perfil, cómo está el mercado laboral, etc., o puede ser que quieran que programe actividades de ocio para mayores de 65 años, por eso es importantísimo que mire: A qué población se dirige el trabajo de esa empresa; cuántos programas está llevando a cabo y cuáles son los próximos programas que quieren implementar; qué puestos de trabajo quieren cubrir (o crear, a veces eres la primera persona en un programa o proyecto nuevo).
Espero que hayáis entendido lo que pretendo decir con este ejemplo. JAMÁS voy a una empresa sin saber qué esperan de mí. Aunque también llevo una lista (mentalmente, no voy con la chuleta en la mano) de qué puedo ofrecer a esa empresa para que mejore la calidad del servicio que dan. Eso me da juego para "venderme", les da a entender que tengo iniciativa y puede abrir nuevos campos de trabajo que aún no habían valorado pero que son interesantes. Además de que ven que he hecho los deberes y conozco la empresa, que es mucho más importante.
Y por último: Quizás esto tendría que haberlo puesto en el punto uno, pero lo pongo ahora, así os dejo pensando en ello, que es algo muy importante: Hay qeu conocerse bien a uno/a mismo/a para "vender" mejor nuestros servicios, nuestra imagen y nuestro trabajo.
Haced una lista: ¿Cómo sois? ¿Qué puntos fuertes tenéis? ¿Qué deberíais mejorar? (importante este punto, para cuando nos pregunten algún defecto podamos decir dos o tres, pero explicando cómo vamos o estamos mejorándolo. Que vean que somos conscientes de nuestros fallos, pero que somos capaces de evolucionar). ¿Y bien? ¿Cuáles son vuestras fortalezas y debilidades? Venga, ¡¡haced una matriz DAFO!!!!!!

Saturday, December 13, 2014

Cando non se pode explicar

Ás veces penso no meu fillo, en como será o intre mesmo no que me pregunte pola morte. Non sei se me escollerá a min para iso, porque non sempre os proxenitores son a opción escollida para as preguntas importantes. A primeira vez que a morte me importou de verdade, que me doeu de verdade, foi cando finou o meu mellor amigo. Logo tiven moitos amigos, pero el (e Tamara, que sigue viva e por moitos anos, olliño!!) era o mellor (si, tiña un mellor amigo e unha mellor amiga, sempre tiven sorte con iso).
Logo de Oscar, que me tivo chorando un día enteiro no cuarto de Lele, con el, Germán e Juan aguantándome os tres como campións, viñeron outros amigos que logo marcharon. Lembrarei sempre a Popi e a Franki, que pode que non fose unha amizade de tanto tempo coma con Óscar, pero se cadra foi máis intensa. Logo, cando estaba rematando 4º de alemán na escola de idiomas, entérome de que morreu o meu compi desde 1º a 3º, Antonio, un crack que me fixo disfrutar da escola como nunca fixera, que me ensinou a apreciar as pequenas cousas da vida, que me fixo ver as cousas doutro xeito, dando importancia só ás cousas que de verdade valen a pena. Despois, hai case oito anos, finou o pai do meu fillo. Botou mes e medio agonizando, nunha cama de hospital, un horror que máis que doerme encarraxábame, porque non podía -e de feito, non puiden- facer nada.
Superado o de Marcos (niso tivo moito que ver Fran, o home a quen amo, que me ama e me soporta), chegoume desde Valencia a mala nova da morte de Miguel, o pequeno de dous irmáns, o home dunha amiga que quero coma unha irmá; hai uns días souben do pasamento do seu irmán, Suso, outra persoa das que non só deixan pegada, senón que fan que o mundo sexa un pouquiño máis gris coa súa falla, porque el só conseguía mellorar os meus días cando estaba con el. Guapo, serio, legal, de palabra... Así era Suso, o home que calquera muller querería para casar, e non me entrou a vea machista. É que vos aseguro que sería o compañeiro perfecto (ai, o que perdeu o mundo).
Josu foi outro que nos deixou neste mes de Novembro pasado. Falara con el unha hora antes da súa morte. Polo carallo do whatsapp, que non lle collía o xeito e quería que llo volvese a explicar (o día anterior xa estivera con el por ese tema), e de paso dixérame que me invitaba a un café. Eu non puiden agardar máis tempo e alá foi, para o outro barrio sen me despedir. Sempre me quedará a dúbida de que pasaría se eu agardase por el, se morrería igual... Por aquilo de chamar a unha ambulancia a tempo, digo...
E hoxe, cando xa pensaba que peor non podía rematar o ano, cóntanme que unha amiga está moi mal, en coma. E eu non podo soltar o móbil -téñoo aquí pegadiño a min- a ver se mirando para el me chegan antes boas novas, porque teñen que ser boas novas, porque non entendo como unha muller nova pode estar así, porque non o merece, porque habendo tanta mala xente no mundo non pode ser que lle toque á miña amiga estar así, porque é con quen máis e mellores momentos pasei nestes últimos meses, porque non podo deixar de pensar nas chorradas que nos escribimos o outro día por whatsapp, no café último que tomamos, nas conversas serias e non tan serias que tivemos, en que a quero e como son egoísta quero que se poña ben e que siga connosco por moitos anos... En que de verdade que agora mesmo é a mellor amiga que teño, a que me fai sentir ben cando todo vai mal, a que me fai sentir importante cando me pregunta pola miña opinión ou me pide consello, e a que  tamén me di o que pensa -gústeme ou non- cando o preciso.
E con todo isto, pensaba que ogallá que o meu fillo nunca me pregunte pola morte ou pola enfermidade, porque xamais comprenderei por que sempre lles toca ás boas persoas. E non son das que cren en deuses e santos, así que non me vale a escusa de que deus quere a xente boa con el, porque non. Non é xusto. E non o entendo. E como non o entendo, sigo rezando sen rezar, mandándolle todo o meu apoio, prestándolle a miña boa estrela, a miña amiga, porque non quero que entre na lista de persoas importantes que xa non están. RESISTE, AMIGA!!