Buscando traballo 2: Resulta que sei escribir

Estaba claro que non ía morrer de fame nin deixarme comer polo paro. Está moi ben cobrar o subsidio, da para sobrevivir, ok. Pero eu non me conformo. Pensei, entre empresa e empresa, entre ETT's e INEM, que cousas sei facer, aparte da  miña titulación?
Sei escribir, sempre escribín. Se cadra era hora de tomarme a escrita en serio, coma unha opción real para gañar a vida. De momento, aviso, non conseguín moito... Quedar finalista nalgúns concursos, algunha que outra publicación, pero de manteca, nada. Nin un can.
Xa pensando en darlle ao boli ou á tecla, retomei unha actividade que deixara un pouco de lado: Os guións de monólogos de humor e, claro, as actuacións. E volvín a coller o micro para gañar pasta pero sobre todo para ter a seguridade de que non ía perder o bo humor. Ter que facer rir á xente cada quince ou vinte días permíteme manterme fresca para buscar traballo sen agobiarme nin deprimirme, porque non hai mellor terapia para evitar a decepción constante do "Xa te chamaremos" que rir, rir moito.
Por outra banda, desde 2007 estaba botando unha man a varios mozos e homes en risco de exclusión, primeiro co tempo libre e logo tamén coa busca de emprego. Aproveitando que sen traballo hai máis tempo para facer cousas, empecei a adicarlle máis tempo a este proxecto e aí seguimos, con algúns mozos conseguindo traballo, outros buscando, outros descubrindo outros xeitos de lecer...
E como iso non da de comer, seguín pensando en que podía eu traballar...
Así naceron os pre-recados. Vou por varios supermercados mirando prezos e anoto. Logo fago unha lista de onde están máis baratos os produtos que me piden. Por iso páganme, si, pero por si só non da para vivir...
E seguín buscando. Empezaba a sentir que facía moitas cousas pero gañaba pouco. É así, si. Pero recoñezamos que sigo "on" e non deixo que a inactividade (o desemprego) me coma. Resisto, sobrevivo. E iso abonda por agora, porque os traballos seguen desaparecidos.
A próxima cóntovos un pouco como na rede se pode tamén ir creando, construindo...
Namentres, déixovos con estas ideas, que se ben non son xeniais, son as que eu fun aproveitando para "ir tirando".
Ánimo e dádelle caña á vida, que se vós non queredes, non tendes por que deixar de loitar e descubrir cousas novas e interesantes...

Buscando traballo 1: Como empecei

Empezo aquí cunha serie de entradas nas que vou contar como vou buscando traballo (que é un traballo en si mesmo). Deste xeito, tratarei de compartir convosco as miñas experiencias agardando que vos sirvan de algo e que podades aprender algunha cousiña, igual que eu conto con aprender dos vosos comentarios.

 Aí vou:

Levo xa un tempo sen traballo. Estiven de baixa desde decembro de 2012 ata agosto de 2013 por mor dunha hernia discal que por fin conseguín que me quitasen en febreiro de 2013. Desde a operación, fun recuperando mobilidade ata que en agosto logrei a alta médica, entrando nese momento a formar parte das listas de pobres desempregados/as que sobrevivimos como podemos buscando traballo e loitando coa impaciencia e a desesperación que aos poucos van gañando terreo á ilusión de atopar algo que nos encha, ás ganas de buscar e ao optimismo.

De súpeto, vinme en pleno verán (finais de verán, cando case non hai contratacións) buscando traballo sen ter moi claro en qué concretamente, sabendo só que buscaba un posto de educadora social, sen máis acotacións. Tanto che me daba buscar un traballo con persoas maiores ou adultas, en formación continua ou para persoas desempregadas, en orientación laboral (que me encanta porque vexo que cada vez son mellor como orientadora) ou en dinamización comunitaria... Eu o que quería era traballar.

O primeiro que fixen foi redactar varios CVs. Tantos como áreas de emprego pretendía abarcar, dentro da miña titulación. Tamén redactei un para postos de escasa calificación, prevendo que non necesariamente ía conseguir un traballo na miña especialidade nas primeiras semanas de busca. Sempre hai que ter unha alternativa, e a miña era a hostalaría ou o turismo. Teño título de guía de ruta e aproveito para contarvos que é algo que se me da bastante ben e do que gosto especialmente. 

Tamén redactei outro CV coa miña experiencia como locutora de radio e redactora en prensa online, aínda que vexo poucas saídas profesionais reais porque sei como está o mercado laboral neste ámbito e sendo realista e honrada comigo mesma, pregunteime:  "Que fas tratando de competir con licenciados/as en ciencias da información?" e tamén me respondín: "Nunca se sabe e se non probas nunca vas ter oportunidades".

Así que redactei o CV e inserino na lista de CVs de infojobs. Infojobs.net é unha das páxinas que máis movemento ten cando se fala da busca de emprego a través de internet. Hai máis, moitas máis, e vouvos contar cales son as outras que uso, para darvos ideas ou invitarvos a que as probedes. Algunhas son só bolsas e emprego. Outras son máis semellantes a un blog, outras son páxinas web que conxugan diferentes servizos, resultando moi completas e, cando dispoñen de ofertas de empresas dabondo, son unha ferramenta moi útil para quen busca emprego. Hai que observar e contrastar o tipo de traballos que ofrecen, porque algunhas webs están especializadas (consciente ou inconscientemente) en sectores ou postos concretos. Non tería moito sentido rexistrarme nunha web que busca programadores/as de linguaxes informáticas cando o meu é a educazón, non si?

Despois de rexistrarme nalgunhas webs e bolsas de emprego, decidín que podía gañar en visibilidade para as empresas se facía unha infografía da miña experiencia e da miña formación. E iso fixen, pero se non vos parece mal, cóntovolo na seguinte, O.K.?

El partido solidario del Coruxo FC, como cada año

Levo moito tempo sen dar sinais de vida, eh?? Póñovos unha nova que le vai encantar a quen ame o fútbol e lle importen os demais.

O Coruxo Fútbol Club e a selección de Vigo disputarán un partido amistoso o próximo sábado a partir das 17.30 horas n'O Vao. Como todos os anos, o partido terá fins solidarios. Os/as asistentes ao encontro deberán de traer un quilo de alimentos non perecedoiros que irán destinados a Cáritas, desde onde logo van ser repartidos como eles/as consideren.

Este vai ser un dos últimos partidos que dispute o Coruxo nesta tempada. O equipo vigués cumpriu co seu obxectivo de garantir a permanencia na Segunda División B, meta que lograron xa na recta final da liga. O Coruxo FC vai xogar a próxima campaña nesta categoría por quinto ano consecutivo. O equipo dirixido por Rafa Sáez aínda non colleu as vacacións.

A entidade deportiva viguesa volve amosar o seu lado máis solidario con esta iniciativa, que se realiza desde hai varias campañas e que desde sempre ven sendo acollida con grande interese por parte da afeción.

O Coruxo FC agarda unha grande asistencia de público ao campo d'O Vao para deste xeito poder levar os alimentos a Cáritas, institución coa que mantén un vínculo de colaboración permanente.

Bravo polo Coruxo FC!!

Anímovos desde aquí a participar levando un quiliño e de paso disfrutar dun encontro interesante. Se vos gusta o fútbol, o sábado tendes que facer ;)

O malo de vivir en Vigo

Antes de nada, perdoade porque creo que o que segue non está redactado da mellor maneira, posiblemente estea desleixado, sen xeito, pero estou bastante cabreada. Adicado aos cerebros de Vitrasa (mimadriña)
Dicían que ían mellorar as liñas. Tanto bombo para "mellorar o servizo", cacareaban. E carallo, si que deron o golpe! As liñas máis usadas seguen igual, nin un minuto de mellor na frecuencia. O C3, que vai "petado" todos os días, pasa dous minutos antes. Ai, mi madriña! Que igual a alguén lle vai ben para chegar ao traballo, non o nego (dous minutos co noso tráfico, poden ser cruciais), pero nada. Nin cada vinte minutos os fins de semana (que cada media hora non nos serve, que é a que había e a que seguirá habendo. O 15C e o 11, igualiños (falo da semana, os findes ao 15C non lle sei os horarios, non quero meter a pata.
Os C9A e C9B pasan a ser L9A e L9B e atención ao chollo: Antes os dous chegaban á rúa Coruña. Si, antes. Agora só vai o L9A que, para quen non o saiba, é o do aeroporto (que eu saiba, segue sendo o único que vai alí, a Peinador, toma castaña!!). O L9B chega a Colón (menos do que chegaba os domingos, que só facía medio percorrido.
Total, que agora queres vir para o Calvario desde Pi i Margall e tes dúas opcións: o L9A cada media hora ou o L15C cada hora.  Se chegas ás X:27 minutos á penúltima parada de Pi i Margall, máis che vale patear até o paseo de Afonso XII, porque até case en punto non che volve pasar un bus. Que "chega antes", podes dicir, pero non, non tal, porque estou pensando en xente que estuda ou traballa por aí, estou pensndo en que se chove como chove aquí en Vigo, a ver quen é o/a guap* que queda media hora agardando sen un mísero balcón (nin un en ruínas, oes!), e se cadra podes coller o C5A (se é que se sigue a chamar así) e facer transbordo, ou o C5B e dar a volta polos Canos, que total...
E despois de todo este tocho, vexo que o C4A xa non ten frecuencia de 40 minutos os sábados, que xa era imposíbel saber cando lle tocaba pasar, pero non. Para facelo máis doado, agora pasa cada hora, que se queres ir do Calvario a Teis xa o tiñas ben fodido antes, pero agora xa che quitan unha opción. Por que, non sei, pero a quitan. Menos mal que na Rúa Aragón vive ben de xente, que igual o que queren é que suban a San Xoán e baixen a rebolos, eu que sei... Os sábados, por se as moscas, non pensedes ir do Troncal (a Fenosa, para os amigos) ao Calvario, ao centro, a Coia, etc., por Aragón. Mellor ides pola Trave, que se tendes sorte, igual vos pasa o C5 (que a este case non o cambiaron) e se non, facemos pata, que é máis san.
Ah! E se tendes que baixar ao centro ás 15:20h (poño esta hora porque teño que baixar xusto a esa hora cada día de luns a venres), antes collías o C9A e se non, un chisco antes tiñas o C4B... Xa non. O 9A ás e vinte vai polo Berbés e o C4B desapareceu, agora é medio 24 (vaivos á estación de Guixar) e medio 16 (da estación de Guixar a Coia) Vamos, que se queredes ir a Coia desde o Calvario, ide pensando en coller o 15A ou, en fin, axustar o voso horario... Non me queixo das liñas novas, nin das ampliacións.
Quéixome de que liñas que adoitan ir petadas, non existen máis. E penso en que é moita casualidade que un neno que vai ao colexio e volve do colexio cada día dea xusto con varios trocos que o van deixar ou sen comer ou correndo co xantar a medio tragar para coller o bus. E para quedar a 200m do colexio, que xa non vai ter ningún bus que o achegue ao cole como até agora.
E por ultimo, só queda dicir: Bravo, Vitrasa!!! Anunciades melloras e descubrimos que nos vades tocar máis o c... ou a c... (homes e mulleres, escollede a opción axeitada).

Sei que moit*s de vós non vades estar de acordo, pero aí o deixo.

Se poden os golfiños, por que a nós están a poñérnolo tan difícil?

http://www.ecologiaverde.com/los-delfines-se-drogan-mordisqueando-a-los-peces-globo/

Non me parece xusto, non. A natureza é sabia? Pois se hai drogas nela, será porque nalgún momento serán útiles. Xa non falo de que existan: Os golfiños usan drogas? Ah! non, os pobres golfiños, simpáticos, lembra Flipper... Merda!! Cando interesa sí, cando non, drogarse é malo.

Eu entendo os riscos que comporta o consumo de certas drogas; non estudei todas, por falta de tempo ou falta de “horas de práctica”. Evidentemente, nin se me ocorrería probar alucinóxenos estando no Berbés (o porto de Vigo, para quen non o coñeza –vinde xa-). Evidentemente, non fumaría maría antes dun exame, nin na semana anterior, probablemente, nin metería coca antes dun traballo que requira una precisión total.

Pero...

Por qué non se pode usar opio, heroína ou morfina o primeiro día das vacacións, para relaxarse e desconectar?

Por qué non se pode fumar un cigarro de maría xusto o día que chega a primavera –ou o verán- sentada nunha pedra do camino, xunto a cinco ou seis amigos, e charlar e rir desconectando do inverno ou do curso recén rematado? (segundo o caso).

Non gosto da coca, polo mal que fai no cerebro e no sistema cardiovascular a longo prazo, pero... Un día ao ano, eu qué sei... Fin de ano, para uns, eu escollería en maio a finde da carreira en Montmeló... Cadaquen a súa.

Legalizar non significa que todos e todas consuman drogas alegremente. Non. Eu non deixaría que o meu fillo probase ninguna droga antes de rematar o instituto, como mínimo (despois non me meto porque sei ben que na universidade experimntamos... con todo, sí).

Sei que ir reclamar un exame case aprobado despois de comer psyllocibes non é boa idea, pero sí que é agradabel comer unas desas setiñas cando estás sentada nun sofá, con algún amigos/as, falando da vida, mesmo filosofando... Dentro dunha orde, que non é cousa de alucinar: é cousa de abrir a mente. Iso é moi importante!!

Sei que moitas e moitos de vós vades berrar que as drogas fan mal, que son moi malas, que está demostrado que danan a función executiva, pero... Será a droga ou será a marxinación social que devén en indefensión aprendida o que produce ese trastorno da función executiva que tanto se comenta agora??

Una vida de decisiones para pensar

El otro día me encontré con Gelán. Gelán es un buen ¿amigo? Dicen que amigos hay pocos... Yo considero amigo a quien no me ha fallado nunca, y por lo que sea, él no lo ha hecho. Nos conocemos hace seis o siete años, en los que no es que hayamos coincidido mucho por ahí, pero las veces que lo hicimos, siempre ha habido una buena conexión, es de esa gente que me agrada (me encanta decirlo: “m’agrada”, como en catalán). Me siento a gusto charlando con él, es una persona de la que se puede extraer una buena conversación, de la clase de charlas que dejan una sonrisa en la tarde.

Pues bien, hoy hablábamos de decisiones, de la facilidad que tenemos –un*s más que otr*s- para escoger el mal camino, o el camino fácil (que dicen algunos). Y me vino a la cabeza un ejemplo inmediato: Cuando lo encontré me invitó a una cervecita, y al aceptar sabía que iba a tener bronca en casa. Tan sencillo como eso: Decir “ahora no puedo” y quedar bien en casa o tomarla y pasar el resto del día oyendo reproches que, por cierto, probablemente hubiesen existido igual, por otro motivo cualquiera, aunque no me hubiese parado con él.

El caso es que te paras a pensar en pequeñas decisiones aparentemente inocentes que tomas en la vida. Escoger a estas o aquellas amigas en el parvulario, parar en tal o cual bar al salir del trabajo, etc., son cosas de las que nadie espera grandes consecuencias. Pero si escoger a tal grupo de amigas con cuatro años supone que conozcas al primo de una de ellas que tiene otro amigo en su colegio que te presentan cuando estás en el instituto, y sales con él pero lo dejas por su hermano, que es más simpático y en la universidad te enamoras de su compañero de piso, con el que te casas... No depende esa boda en última instancia de que hayas escogido con 4 años quedarte con esas amigas, y de salir de fiesta con el grupo del primo de una de ellas (y no con otro/s grupos) y de decirle que sí como primer novio al amigo del primo y de haber dado el paso de dejarlo por su hermano, etc.?

Y como este ejemplo simplón, tantas cosas en la vida!

O no?

La educación como camino a la paz

No voy a entrar a definir la paz, porque nos podemos eternizar y habrá quien la haya definido mejor de lo que yo conseguiría en años. Lo que vamos a dejar como base es la paz como un estado de respeto mutuo en el que nadie perjudica a nadie y todos/as viven bajo unas normas de convivencia consensuadas globalmente pero flexibles en su aplicación siempre que no interfieran en la libertad del/la vecina.

Una definición muy cercana a la definición teórica de anarquía, pero sin entrar en modelos económicos o de producción. Una definición que sirve en cualquier situación política, para fijar primero este paso –el de alcanzar una convivencia razonablemente pacífica- como paso para una sociedad más avanzada.

Primero: No podemos, desde las escuelas o desde la educación no formal, fomentar la competitividad hasta los límites que propone el capitalismo: No genera desarrollo en el individuo según su capacidad, sino por la del otro. No se busca la excelencia, se busca ser el número uno, aunque al competidor podamos superarlo en mayor medida. Como aquel/la niño/a que se conforma con el cinco pudiendo sacar un diez. No es honrada –consigo- la persona que se conforma con superar a otra, cuando podría superarse a sí misma.

Ahora la pregunta: ¿Cómo transmitimos a nuestr*s alumn*s y usuari*s este concepto? ¿Cómo logramos que aprendan a ser y a estar de manera que no se miren en l*s demás, sino en ell*s mismos, que no hagan bien por miedo al castigo, sino por honradez con su conciencia?

Llevamos siglos de educación en la culpa, el delito es castigado –ni siquiera entendemos que la cárcel es para educar, no para castigar-, la culpa guía nuestros actos, no la responsabilidad.

Y no voy a dar la respuesta de cómo educar en la convivencia, en el respeto en la libertad, y, por lo tanto, en la paz. Voy a dejar la pregunta ahí, para que comenten ustedes lo que quieran, dentro de un orden, no se me revolusionen J