Quero compartir algo convosco

O domingo 21 de setembro (hai tres días) leváronse a cabo marchas, manifas e concentracións en case todas as cidades do mundo. En Vigo, por causas que non veñen ao caso, iniciei eu o tema, aínda que de non ser polas persoas que se apuntaron voluntarias, non pasaría nada do que pasou. Ante todo, grazas a Pedro, César, Jean, Anabela, Esther... GRAZAS!!!

E segundo: As fotos do evento xa están camiño das NNUU, pero por se queredes ver algunhas, déixovos un copy-paste do correo que nos enviou Ricken Patel* a cada organizador/a agradecendo o traballo (está en castelán, como me chegou a min, porque non dan o galego como opción, de momento):
(vai)

"Queridos increíbles miembros de Avaaz, 

Hace meses, nuestra comunidad decidió perseguir una meta disparatada: ¡¡la mayor movilización contra el cambio climático de la historia!! Ayer rebasamos nuestras expectativas más feroces, con una marcha por el clima *6 veces* mayor que cualquier otra que se hubiera hecho antes. 80 manzanas de Nueva York se veían así: 
(foto de NYC)

>>Y así estaban Londres, Berlin, Bogotá, Paris, Delhi, y Melbourne... 
(montaxe coas fotos desas cidades, cheíñs de xente)

>>Fuimos más de 675.000 los que marchamos alrededor del mundo. Ha sido una bella expresión de nuestro amor por todas las cosas que el cambio climático ha puesto en peligro y de nuestras esperanzas de salvar este mundo y construir una sociedad impulsada por energías 100% limpias. Haz clic para ver más fotos de este día: 

https://secure.avaaz.org/es/climate_march_reportback/?bixHedb&v=46391 

Juntos, hemos hecho historia, pero esto es sólo el principio. La crucial Cumbre del Clima de París se celebrará en 15 meses - y allí es donde necesitamos cerrar un acuerdo global. Los países tienen hasta marzo del año que viene para presentar sus compromisos tal y como han prometido, así que nuestro movimiento se va a dividir para concentrarse en estos objetivos nacionales. Sin embargo, cada pocos meses nos juntaremos a nivel mundial, una y otra vez y cada vez con más fuerza para marcar el ritmo del cambio hacia energías 100% limpias hasta que a nuestros líderes no les quede más remedio que seguirnos. El movimiento que estábamos esperando acaba de comenzar. 

Con gratitud, 

Ricken, Emma, Alice, Iain, Nataliya, Patri, Oliver, Diego, Rewan y todo el equipo de Avaaz "

PD: Hemos trabajado con miles de organizaciones para hacer posible este día y, particularmente, nos encantan nuestros amigos de 350. No obstante, nuestra comunidad se merece celebrar el paso que hemos dado. El equipo y la comunidad de Avaaz han jugado un papel central en casi todas las marchas y eventos que se han celebrado. The Guardian lo ha calificado como "un triunfo organizativo" por parte de Avaaz y la BBC ha dicho que "las marchas han llevado a la gente a la calle como nunca antes gracias al poder organizativo de la comunidad online Avaaz". Hemos reclutado a cientos de organizadores y a miles de voluntarios, y nuestra comunidad ha aportado millones de dólares en donaciones para financiar este esfuerzo común. Los desafíos de nuestra era nos exigen ser mejores, y juntos lo hemos sido, creciendo y cambiando hacia una nueva clase de movimiento mucho más efectivo: un movimiento que ahora también existe en las calles. Mi más sincera gratitud a todos los que lo han hecho posible. 

Despois desta mensaxe, o lóxico era que dalgún xeito compartise isto convosco, que estivestes aí, que participastes, que sodes quen o fixo posíbel e quen quere continuar. Por iso as grazas dóuvolas eu a vós.

FOTOS: (c) Jean Rueda 135mmfotografia.es

Y parece que va a salir

El otro día (madrugada del 9 para el 10 de septiembre) estaba en mi habitación haciendo sabe dios qué a esas horas, quizás veía vídeos chorra en youtube, quizás estaba actualizando mi CV en infografía... Pero paré a mirar el correo y había uno de Avaaz.org

Yo no me considero muy ecologista. Al menos, no como esa gente que casi vive para defender este planeta y sus cosillas. Vale, soy más bien de esa gente que malmente separa la basura y procura no gastar mucho papel (sin pasarse, eh? que a veces la inspiración viene cuando sólo hay boli y papel, que una no está sentada 24h delante del laptop).

Y -como iba diciendo- me fijé en los eventos convocados en Galiza. Había marchas en Compos, Lugo, Coruña, Ourense y Pontevedra, pero no en Vigo y me dije: Si somos medio milón entre censados/as y no censados/as, cómo es posible que a nadie se le haya ocurrido convocar una concentración, al menos? Y ahí va la niña y le da click en crear evento. Después de eso, debo confesar que estoy oxidadilla en estas cosas, tuve la gran suerte de que se presentaron tres personas voluntarias para echar una mano y de verdad que la echaron. Pero mucho.

Yo, por mi parte, empecé a asumir que tenía que hacer (lo que sea, pero hacer algo) y empecé a movilizar viejos contactos y amigos/as, que de eso aún tengo bastante. Buscar gente para el speech final (creo que hace falta una persona o dos más aparte de los que ya estamos) y colectivos que apoyen el tema y den un poco de solidez a este proyecto ciudadano.

Y vaya, no sé si el domingo 21 habrá mucha gente en la Puerta del Sol, pero desde luego, para hacer 18 años que no hacía estas cosas, no se me había olvidado tanto y estoy bastante satisfecha con la idea de que aún mantengo algo de mi capacidad de liderazgo (en desuso desde hace muuuucho tiempo).
Ahora a ver, ya contaré cómo fue, sobre todo si fue bien :)

Y para rematar, perdonad el estilo más coloquial y descuidado de lo habitual, pero estoy aún en el horno. 

Si safaré o no, ya os lo diré (Hablo de la autoevaluación, referida a lo que realmente puedo controlar).

Máis info aquí

XX

Buscando traballo 3: Estudos e reivindicacións

Como tiña moito tempo libre, decidín facer dúas cousas: Matriculeime na Escola Oficial de Idiomas (porque falo inglés pero non teño título que o demostre) e xa vos dixera que teño o vicio de escribir, polo que me presentei (e sigo facéndoo) a todo concurso canto podía. Pero iso non era dabondo. Algo máis podía facer, non si? E ben, eu son educadora social e orientadora laboral (si, orientadora laboral sen emprego, xa sei que é irónico). A educación social é unha profesión na que abonda o intrusismo. Traballadores/as sociais, persoas sen titulación, de maxisterio, pedagoxía, (mesmo enxeñaría!) métense a facer o noso traballo, devalando aínda máis o noso labor. E algo tiñamos que facer. Poño “tiñamos”, así en plural, porque para isto non podía poñerme ou soa, pois non serviría de moito unha so voz. Así que nos xuntamos un bo grupo de titulados/as en educación social e gora somos máis de trescentas persoas loitando por visibilizar a nosa tarefa en empresas, ONGs e todo tipo de entidades que deberían de contratar educadores/as sociais, pero que collen a calquera e mesmo collen voluntariado para o noso posto. Eu iríalles de voluntaria para facerlle os planos da casa e os esquemas de fontanaría, calefacción e auga quente sanitaria. Sería unha ruína, seino. Pero tamén é unha ruína usar voluntariado para tratar con adolescentes en risco de rematar mal ou persoas con problemas de adiccións que por non teren un/ha profesional de verdade recen. E para o caso, todos estes casos son o mesmo que facer mal os planos e os esquemas dunha casa: Todos van abaixo se non teñen un/ha profesional que planifique ben os pasos a seguir.

E por iso empezamos a campaña de visibilización e loita contra o intrusismo. Pensamos que se as entidades comprendesen ben que facemos e que valor ten o noso labor, deixarán en moitos casos de contratar persoal alleo á nosa carreira.

Por outra banda, xa que os colexios non fan moito pola causa e mesmo habilitan a persoas que pudendo estudar Educación Social preferiron traballar sen título, botándolle moito papo e facendo anos de experiencia para que agora as habiliten non para o seu posto, senón para calquera ámbito da educación social, o que nos parece moi inxusto, nós optamos por tratar de mobilizarnos pola nosa conta.

Así que xa vedes, aproveitando o tempo que non temos cando traballamos por un salario (porque traballar, o que é traballar, traballo máis agora, se cadra).

E como eu son de meterme ata o fondo, xa que estaba, púxenme a investigar dentro dun campo que me leva ocupando tempo desde hai case oito anos: Condutas adictivas e xestión do tempo (pero isto cóntovolo doutra vale?)

Buscando traballo 2: Resulta que sei escribir

Estaba claro que non ía morrer de fame nin deixarme comer polo paro. Está moi ben cobrar o subsidio, da para sobrevivir, ok. Pero eu non me conformo. Pensei, entre empresa e empresa, entre ETT's e INEM, que cousas sei facer, aparte da  miña titulación?
Sei escribir, sempre escribín. Se cadra era hora de tomarme a escrita en serio, coma unha opción real para gañar a vida. De momento, aviso, non conseguín moito... Quedar finalista nalgúns concursos, algunha que outra publicación, pero de manteca, nada. Nin un can.
Xa pensando en darlle ao boli ou á tecla, retomei unha actividade que deixara un pouco de lado: Os guións de monólogos de humor e, claro, as actuacións. E volvín a coller o micro para gañar pasta pero sobre todo para ter a seguridade de que non ía perder o bo humor. Ter que facer rir á xente cada quince ou vinte días permíteme manterme fresca para buscar traballo sen agobiarme nin deprimirme, porque non hai mellor terapia para evitar a decepción constante do "Xa te chamaremos" que rir, rir moito.
Por outra banda, desde 2007 estaba botando unha man a varios mozos e homes en risco de exclusión, primeiro co tempo libre e logo tamén coa busca de emprego. Aproveitando que sen traballo hai máis tempo para facer cousas, empecei a adicarlle máis tempo a este proxecto e aí seguimos, con algúns mozos conseguindo traballo, outros buscando, outros descubrindo outros xeitos de lecer...
E como iso non da de comer, seguín pensando en que podía eu traballar...
Así naceron os pre-recados. Vou por varios supermercados mirando prezos e anoto. Logo fago unha lista de onde están máis baratos os produtos que me piden. Por iso páganme, si, pero por si só non da para vivir...
E seguín buscando. Empezaba a sentir que facía moitas cousas pero gañaba pouco. É así, si. Pero recoñezamos que sigo "on" e non deixo que a inactividade (o desemprego) me coma. Resisto, sobrevivo. E iso abonda por agora, porque os traballos seguen desaparecidos.
A próxima cóntovos un pouco como na rede se pode tamén ir creando, construindo...
Namentres, déixovos con estas ideas, que se ben non son xeniais, son as que eu fun aproveitando para "ir tirando".
Ánimo e dádelle caña á vida, que se vós non queredes, non tendes por que deixar de loitar e descubrir cousas novas e interesantes...

Buscando traballo 1: Como empecei

Empezo aquí cunha serie de entradas nas que vou contar como vou buscando traballo (que é un traballo en si mesmo). Deste xeito, tratarei de compartir convosco as miñas experiencias agardando que vos sirvan de algo e que podades aprender algunha cousiña, igual que eu conto con aprender dos vosos comentarios.

 Aí vou:

Levo xa un tempo sen traballo. Estiven de baixa desde decembro de 2012 ata agosto de 2013 por mor dunha hernia discal que por fin conseguín que me quitasen en febreiro de 2013. Desde a operación, fun recuperando mobilidade ata que en agosto logrei a alta médica, entrando nese momento a formar parte das listas de pobres desempregados/as que sobrevivimos como podemos buscando traballo e loitando coa impaciencia e a desesperación que aos poucos van gañando terreo á ilusión de atopar algo que nos encha, ás ganas de buscar e ao optimismo.

De súpeto, vinme en pleno verán (finais de verán, cando case non hai contratacións) buscando traballo sen ter moi claro en qué concretamente, sabendo só que buscaba un posto de educadora social, sen máis acotacións. Tanto che me daba buscar un traballo con persoas maiores ou adultas, en formación continua ou para persoas desempregadas, en orientación laboral (que me encanta porque vexo que cada vez son mellor como orientadora) ou en dinamización comunitaria... Eu o que quería era traballar.

O primeiro que fixen foi redactar varios CVs. Tantos como áreas de emprego pretendía abarcar, dentro da miña titulación. Tamén redactei un para postos de escasa calificación, prevendo que non necesariamente ía conseguir un traballo na miña especialidade nas primeiras semanas de busca. Sempre hai que ter unha alternativa, e a miña era a hostalaría ou o turismo. Teño título de guía de ruta e aproveito para contarvos que é algo que se me da bastante ben e do que gosto especialmente. 

Tamén redactei outro CV coa miña experiencia como locutora de radio e redactora en prensa online, aínda que vexo poucas saídas profesionais reais porque sei como está o mercado laboral neste ámbito e sendo realista e honrada comigo mesma, pregunteime:  "Que fas tratando de competir con licenciados/as en ciencias da información?" e tamén me respondín: "Nunca se sabe e se non probas nunca vas ter oportunidades".

Así que redactei o CV e inserino na lista de CVs de infojobs. Infojobs.net é unha das páxinas que máis movemento ten cando se fala da busca de emprego a través de internet. Hai máis, moitas máis, e vouvos contar cales son as outras que uso, para darvos ideas ou invitarvos a que as probedes. Algunhas son só bolsas e emprego. Outras son máis semellantes a un blog, outras son páxinas web que conxugan diferentes servizos, resultando moi completas e, cando dispoñen de ofertas de empresas dabondo, son unha ferramenta moi útil para quen busca emprego. Hai que observar e contrastar o tipo de traballos que ofrecen, porque algunhas webs están especializadas (consciente ou inconscientemente) en sectores ou postos concretos. Non tería moito sentido rexistrarme nunha web que busca programadores/as de linguaxes informáticas cando o meu é a educazón, non si?

Despois de rexistrarme nalgunhas webs e bolsas de emprego, decidín que podía gañar en visibilidade para as empresas se facía unha infografía da miña experiencia e da miña formación. E iso fixen, pero se non vos parece mal, cóntovolo na seguinte, O.K.?

El partido solidario del Coruxo FC, como cada año

Levo moito tempo sen dar sinais de vida, eh?? Póñovos unha nova que le vai encantar a quen ame o fútbol e lle importen os demais.

O Coruxo Fútbol Club e a selección de Vigo disputarán un partido amistoso o próximo sábado a partir das 17.30 horas n'O Vao. Como todos os anos, o partido terá fins solidarios. Os/as asistentes ao encontro deberán de traer un quilo de alimentos non perecedoiros que irán destinados a Cáritas, desde onde logo van ser repartidos como eles/as consideren.

Este vai ser un dos últimos partidos que dispute o Coruxo nesta tempada. O equipo vigués cumpriu co seu obxectivo de garantir a permanencia na Segunda División B, meta que lograron xa na recta final da liga. O Coruxo FC vai xogar a próxima campaña nesta categoría por quinto ano consecutivo. O equipo dirixido por Rafa Sáez aínda non colleu as vacacións.

A entidade deportiva viguesa volve amosar o seu lado máis solidario con esta iniciativa, que se realiza desde hai varias campañas e que desde sempre ven sendo acollida con grande interese por parte da afeción.

O Coruxo FC agarda unha grande asistencia de público ao campo d'O Vao para deste xeito poder levar os alimentos a Cáritas, institución coa que mantén un vínculo de colaboración permanente.

Bravo polo Coruxo FC!!

Anímovos desde aquí a participar levando un quiliño e de paso disfrutar dun encontro interesante. Se vos gusta o fútbol, o sábado tendes que facer ;)

O malo de vivir en Vigo

Antes de nada, perdoade porque creo que o que segue non está redactado da mellor maneira, posiblemente estea desleixado, sen xeito, pero estou bastante cabreada. Adicado aos cerebros de Vitrasa (mimadriña)
Dicían que ían mellorar as liñas. Tanto bombo para "mellorar o servizo", cacareaban. E carallo, si que deron o golpe! As liñas máis usadas seguen igual, nin un minuto de mellor na frecuencia. O C3, que vai "petado" todos os días, pasa dous minutos antes. Ai, mi madriña! Que igual a alguén lle vai ben para chegar ao traballo, non o nego (dous minutos co noso tráfico, poden ser cruciais), pero nada. Nin cada vinte minutos os fins de semana (que cada media hora non nos serve, que é a que había e a que seguirá habendo. O 15C e o 11, igualiños (falo da semana, os findes ao 15C non lle sei os horarios, non quero meter a pata.
Os C9A e C9B pasan a ser L9A e L9B e atención ao chollo: Antes os dous chegaban á rúa Coruña. Si, antes. Agora só vai o L9A que, para quen non o saiba, é o do aeroporto (que eu saiba, segue sendo o único que vai alí, a Peinador, toma castaña!!). O L9B chega a Colón (menos do que chegaba os domingos, que só facía medio percorrido.
Total, que agora queres vir para o Calvario desde Pi i Margall e tes dúas opcións: o L9A cada media hora ou o L15C cada hora.  Se chegas ás X:27 minutos á penúltima parada de Pi i Margall, máis che vale patear até o paseo de Afonso XII, porque até case en punto non che volve pasar un bus. Que "chega antes", podes dicir, pero non, non tal, porque estou pensando en xente que estuda ou traballa por aí, estou pensndo en que se chove como chove aquí en Vigo, a ver quen é o/a guap* que queda media hora agardando sen un mísero balcón (nin un en ruínas, oes!), e se cadra podes coller o C5A (se é que se sigue a chamar así) e facer transbordo, ou o C5B e dar a volta polos Canos, que total...
E despois de todo este tocho, vexo que o C4A xa non ten frecuencia de 40 minutos os sábados, que xa era imposíbel saber cando lle tocaba pasar, pero non. Para facelo máis doado, agora pasa cada hora, que se queres ir do Calvario a Teis xa o tiñas ben fodido antes, pero agora xa che quitan unha opción. Por que, non sei, pero a quitan. Menos mal que na Rúa Aragón vive ben de xente, que igual o que queren é que suban a San Xoán e baixen a rebolos, eu que sei... Os sábados, por se as moscas, non pensedes ir do Troncal (a Fenosa, para os amigos) ao Calvario, ao centro, a Coia, etc., por Aragón. Mellor ides pola Trave, que se tendes sorte, igual vos pasa o C5 (que a este case non o cambiaron) e se non, facemos pata, que é máis san.
Ah! E se tendes que baixar ao centro ás 15:20h (poño esta hora porque teño que baixar xusto a esa hora cada día de luns a venres), antes collías o C9A e se non, un chisco antes tiñas o C4B... Xa non. O 9A ás e vinte vai polo Berbés e o C4B desapareceu, agora é medio 24 (vaivos á estación de Guixar) e medio 16 (da estación de Guixar a Coia) Vamos, que se queredes ir a Coia desde o Calvario, ide pensando en coller o 15A ou, en fin, axustar o voso horario... Non me queixo das liñas novas, nin das ampliacións.
Quéixome de que liñas que adoitan ir petadas, non existen máis. E penso en que é moita casualidade que un neno que vai ao colexio e volve do colexio cada día dea xusto con varios trocos que o van deixar ou sen comer ou correndo co xantar a medio tragar para coller o bus. E para quedar a 200m do colexio, que xa non vai ter ningún bus que o achegue ao cole como até agora.
E por ultimo, só queda dicir: Bravo, Vitrasa!!! Anunciades melloras e descubrimos que nos vades tocar máis o c... ou a c... (homes e mulleres, escollede a opción axeitada).